Blogger Tips and TricksLatest Tips And TricksBlogger Tricks

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Η νεκρική ακαμψία του ΟΑΕΕ

Σε μια χώρα που έχει θεσμοθετήσει πια πως ο εργαζόμενος θα πρέπει να αποκτήσει ελαστικότητα Κομανέτσι, το Δημόσιο παραμένει μνημείο ακαμψίας. Διαβάστε την περιπέτειά μου.

Ο ΟΑΕΕ καρκινοβατεί. Γνωστό.
Ο κόσμος δεν πληρώνει γιατί δεν έχει. Και πριν, βέβαια, που είχε, δεν πλήρωνε, να τα λέμε κι αυτά. Μέχρι πριν λίγους μήνες, οι λεγόμενοι νέοι ασφαλισμένοι -οι μετά το 1993 δηλαδή- μπορούσαν να εξαιρεθούν της υποχρέωσης καταβολής εισφορών στον Οργανισμό, κατόπιν σχετικής αίτησης, μαζί με βεβαίωση του εργοδότη, με την οποία πιστοποιείτο η ύπαρξη σχέσης εξαρτημένης εργασίας και η συνακόλουθη ασφαλιστική κάλυψη από κύριο φορέα ασφάλισης καθώς επίσης και με ασφαλιστική ενημερότητα από τον εν λόγω φορέα. Αυτά μέχρι πριν λίγους μήνες.

Τώρα, λοιπόν, που τρέχουμε να μαζέψουμε τα αμάζευτα, ο πάνσοφος νομοθέτης διεπίστωσε πως αρκετοί εξ ημών, που παίρναμε εξαιρέσεις, ουσιαστικά εμφανιζόμασταν ως εργαζόμενοι ενώ η εργασιακή σχέση ήταν εικονική και με ελάχιστα ημερομίσθια το μήνα στο ΙΚΑ, γλιτώναμε τις εισφορές στον ΟΑΕΕ (τα γνωστά 300άρια και βάλε το δίμηνο). Αποφάσισε, λοιπόν, να ορίσει πως εφεξής, για να εξαιρείται κανείς της υποχρέωσης καταβολής εισφορών στον ΟΑΕΕ, θα πρέπει να έχει το λιγότερο 25 ημερομίσθια ανά μήνα.

Δεν είχα δώσει σημασία. Και η αλήθεια είναι ότι στο παρελθόν έχω εκτελέσει με επιτυχία την αποστολή εξαίρεσής μου. Μέχρι την τελευταία φορά που βρέθηκα στον ΟΑΕΕ της Νίκαιας. Εκεί ενημερώθηκα πως δεν γίνεται να εξαιρεθώ από την υποχρέωση καταβολής των εισφορών γιατί έναν από τους κρίσιμους μήνες, για τους οποίους ζητούσα την εξαίρεση, αντί για 25 ημερομίσθια είχα 24. Μου έλειπε ένα μεροκάματο! Τι κι αν μπροστά της η υπάλληλος, μια ομολογουμένως ευγενέστατη γυναίκα και εξαιρετικά πρόθυμη στη δουλειά της, είχε βεβαίωση εργοδότη (του ιδίου από το 2006); Τι κι αν από την ασφαλιστική ενημερότητα του ταμείου μου και τη σχετική βεβαίωση φαινόταν ότι έχω πλήρη ασφαλιστική κάλυψη; Τι κι αν τα ένσημα του ΙΚΑ, συνοδευτικά της ασφάλισης των δημοσιογράφων, επίσης καταδεικνύουν το πλήρες της κάλυψης και το πραγματικό της εργασιακής μου σχέσης.

«Γιατί τον Απρίλιο έχετε 24 ημερομίσθια;», με ρωτάει ευγενικά η υπάλληλος. «Γιατί κάναμε απεργία», της απαντώ.
«Μάλιστα», μου λέει.
«Μάλιστα», της λέω.
«Δεν μπορώ να σας δώσω την εξαίρεση», αποφαίνεται.
«Μα», διαμαρτύρομαι, «αν απεργήσει ο εργαζόμενος και μια και δυο και δέκα μέρες, αυτό σημαίνει ότι μένει ανασφάλιστος»;
«Δίκιο έχετε», μου λέει. «Δυστυχώς, όμως, αυτό λέει ο νόμος».

Στην κουβέντα μπαίνει και ο προϊστάμενος. Κοιτάζει τα χαρτιά. Του εξηγεί η υπάλληλος, του εξηγώ κι εγώ. «Δίκιο έχετε», μου λέει. «Δυστυχώς, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γιατί ο νόμος το λέει ξεκάθαρα».

Με άλλα λόγια, στην Ελλάδα της κρίσης, εδώ που ένας εργοδότης μπορεί να απαιτήσει και να επιβάλει να δουλεύεις εξαήμερο κι αργίες και να πληρώνεσαι ανά πεντάμηνο με 250 ευρώ, μισό κιλό φιστίκια αράπικα και μια σφυρίχτρα, η δημόσια υπηρεσία εξακολουθεί, με πρωτοφανή ζήλο, να σε ταράζει αδιαπραγμάτευτα στη νομιμότητα, ακόμη κι όταν ή μάλλον κυρίως όταν η ευλαβική προσήλωση στο γράμμα του νόμου αντιβαίνει προδήλως σε κάθε λογική.

Άδικα προσπάθησα να εξηγήσω ότι ο νομοθέτης δεν επιδιώκει την αποτροπή των απεργιακών κινητοποιήσεων αλλά την αντιμετώπιση εκείνων που παριστάνουν ότι είναι εργαζόμενοι για να μην πληρώνουν εισφορές. Άδικα αράδιασα ό,τι μού έχει ξωμείνει απ' τα φοιτητικά μου περί τελολογικής ερμηνείας του νόμου και αναζήτησης της πραγματικής βούλησης του νομοθέτη κτλ κτλ. Άδικα τους είπα πως είναι καθήκον των υπηρεσιών που εφαρμόζουν κάθε νέα διάταξη να εντοπίζουν τέτοιου είδους παραλείψεις ή ελλείπείς προβλέψεις και να πιέζουν για την επίλυσή τους. Η λύση που μου προτάθηκε είναι για τον μήνα κατά τον οποίο, επειδή απήργησα, είχα 24 αντί των 25 ημερομισθίων, να επανέλθω ως ασφαλισμένη του ΟΑΕΕ,  πληρώνοντας περί τα 225 ευρώ και μάλιστα μαζί με τις εισφορές στο ταμείο των εργαζομένων στα ΜΜΕ, οι οποίες έχουν άλλωστε καταβληθεί ήδη. Μετά θα μπορούσα να ζητήσω εξαίρεση.

Αρνήθηκα να πληρώσω και να ακολουθήσω έναν από αυτούς τους γνωστούς δρόμους που αναγκάζεται ο πολίτης να πάρει συνειδητοποιώντας πόσο μικρός κι ασήμαντος είναι κι ο ίδιος κι η λογική του μπροστά στο γιγάντιο τερατούργημα του Δημοσίου. Ζήτησα να μάθω ποια είναι η διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσω για να εξηγήσω, αρμοδίως, την ιδιαιτερότητα της υπόθεσής μου και τον παραλογισμό που επικρατεί.

Έπρεπε, λέει, να κάνω μία αίτηση. Έκανα λοιπόν τη σχετική αίτηση και ενημερώθηκα, τηλεφωνικά και άμεσα, πως η απόφαση είναι απορριπτική. Μου έλειπε ένα ημερομίσθιο ως μισθωτή. Άρα οφείλω να ασφαλιστώ στον ΟΑΕΕ. Ρώτησα πώς μπορώ να προσβάλω την απόφαση. Δεν μπορώ. «Αφού ο νόμος λέει 25, είναι 25.» Και αισθάνθηκα μία τεράστια σφραγίδα να μπαίνει με δύναμη πάνω στο μέτωπό μου.


Η Νίκη Λυμπεράκη είναι δημοσιογράφος